Arunee's profile๑۩۞۩๑ Code Name: GGY Ro...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 29 บ้านนอก เข้ากรุงวันนี้ต้องไปสอบครั้งแรก ไปอโศกก็ไม่เป็น
ดีนะที่ "หนูจิ" เพื่อนสมัยม.ต้น โน่น ทำงานอยู่อโศก พอดี เลยมีคนพาขึ้นรถไฟใต้ดิน
ตื่นเต้ลๆ จะได้นั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน ลัลลา ลัลลา
 หนุยุ้ย : จิๆ จิ ต้องพายุ้ยขึ้นรถไฟฟ้านะ ช้าๆนะ ยุ้ยไม่เคยขึ้นว่ะ
หนุจิ : (มีแอบขำเล็กน้อย) ได้ๆไม่ต้องกัว ก่อนอื่นต้องไปเอา
 ผ่านประตูก่อนหนุยุ้ย : (แอบมองว่าไอ้จิ ว่าเค้าจ่ายเงินเอาเหรียญกันยังไง อิอิ แล้วเราก็ทำตามเป๊ะๆ แบบเนียนๆ
 )หนูจิ : เด๊ยวหนุยุ้ยเอา เหรียญแปะตรงนั้น แล้วประตูมันก็จะเปิด
หนูยุ้ย้ : โอเคๆ
 แล้วยุ้ยต้องลงสถานีไหน?หนูจิ : เด๊ยวหนูยุ้ยต้องลงสถานีสุขุมวิทนะ
หนูยุ้ย : แล้วไอ้เหรียญนี่เราจะคืนเค้าตอนไหน? แล้วยุ้ยต้องเดินไปทางไหนล่ะ?
หนุจิ : ก็เดินไปตามป้ายที่เขียนว่า "ทางออก" แล้วก็เอาไอ้เหรียญเนีย่ ไปหยอดไว้ตรงประตูมันจะมีที่ให้ออกนะ
ถึงสถานี สุขุมวิท (โคตรตื่นเต้ล)
เอาเป็นว่า เราก็ออกมาได้อย่างเอ๋อๆ แบบเดินตามชาวบ้านเค้าออกมา เค้าทำไรก็ทำตาม
มองซ้ายมองขวา แล้วเราจะไปทางไหน??
 หยิบ  หนูยุ้ย : "เจต" ตอนนี้เราออกจากสถานีมาแล้ว ไปทางไหนต่อว่ะ??
เจต : เดินมาที่สี่แยกอโศก
หนุยุ้ย : ก็เนี่ย สี่แยกแล้วอะ จะไปทางไหนอะ เลี้ยวซ้ายหรือว่าเลี้ยวขวา
เจต : มองทางซ้ายเห็นอะไร
หนุยุ้ย : ตึก
เจต : -_-' ตึกอะไรเล่า เอางี้ มองเห็นตลาดป่าว
หนูยุ้ย : เออ ก็ยืนอยู่ตรงข้ามกับตลาด
เจต : ต้องมองหามอเตอร์ไซต์ให้เจอ แล้วนั่งมอเตอร์ไซต์ไปสิบบาท
เจต กับ นังบ้านนอกยุ้ย ก็สนทนาสักพักใหญ่ มองซ้ายมองขวา เดินไปทางนั้นทางนี้
คนขายของแถวนั้นก็มองหลายที
คุยนานจนโทรสับเปลืองไปหลายบาท
 หนุยุ้ย : โอ๊ย
 งงว่ะ เด๊ยวเราถามคนขายของแถวนี้ดีกว่า แค่นี้นะ ขอบจายมากๆหนูยุ้ย : พี่คะ จะไป BB Building ต้องนั่งมอเตอร์ไซต์ตรงไหนอะคะ
คนขายของ : น้องข้ามถนนไปฝั่งนั้นนะจ๊ะ มอเตอร์ไซต์เต็มเลยจ้า
หนุยุ้ย : ขอบคุณคะ ^^ (รู้งี้ ตู ถามคนขายของตั้งนานแล้ว ไม่ต้องเปลืองเงินโทรหาอ้ายคุณเจต มอเตอร์ไซตือยู่ฝั่งตรงข้ามแค่นี้เอ๊ง)
ข้ามถนนไป มอไซต์เต็มเลย ได้ขึ้นแระ
หนูยุ้ย : พี่ๆ ไม่มีหมวกกันน๊อค เหรอ หนูกัวตาย
แมงไซต์ : ถ้าจะตายก้อตายไปหลายคนแล้วน้อง ขึ้นมาเร็วคับ
หนุยุ้ย : คะๆ
(พี่วินมอไซต์ ขับโคตรซิ่ง เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา อย่างกะแข่งรถ หัวใจอีหนูยุ้ยจะร่วงมาอยู่ถึงตาตุ่ม
จะรอดมั๊ยว่ะเนี่ย
 อ๊ากกกพี่ ไฟแดงคะ...!! เฮ้ยพี่!... ว้าย!.... แล้วพี่วินมอไซต์ ก็จอดรถ (จอดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้)
พี่วินมอไซต์ : อ้าวน้องไม่ลงเหรอไง
หนูยุ้ย : อ๊าว
 ถึงแล้วเหรอคะ  พี่วินมอไซต์ : ถึงแล้วซิ จะไปไหน? ตึกบีบี ไม่ใช่เหรอ ข้ามถนนไปนั่น สิบบาท
หนูยุ้ย : คะๆ ขอบคุณคะ ^^
ข้ามถนนไป มองหน้าตึก บีบี อยู่นี่เอง Emirate office
ความรู้สึกเหมือนเป็นพจมานนางเอก บ้านทรายทอง
นี่สิ นะ ก้าวแรก ของการเป็น นางฟ้า ของช๊าน
 คนสอบเยอะแยะมากมาย สาวๆสวยๆ ดูมีสง่าราศี เต็มปายโม๊ด
ดวงไม่ดี ได้สอบใต้ลำโพง ฟังก็ไม่ค่อยจะถนัด เซ็งจิตอย่างแรง
แต่ทำข้อสอบได้ กะฟันคะแนน เกิน 800
สอบเสร็จเที่ยง ก็นั่งรถไฟใต้ดิน มาลงสีลมรอรถเมล์สาย 76
หนูยุ้ย : ไปเซ็นทรัลพระราม 2 เท่าไหร่คะ?
กระเป๋า : ยี่สิบบาทค่า ไม่แพงอย่างที่คิดเห็นมั๊ยคะ (เค้าพูดอย่างนี้จริงๆนะ)
หนูยุ้ย : (แอบขำ) หยิบแบงค์ 50 ให้
กระเป๋า : รับมา 50 จะเอาเงินทอนด้วยมั๊ยคะ (ขอบอกว่า เค้าพูดอย่างนี้จิงๆ ไม่ได้โม้นะค๊ะ)
หนูยุ้ย : (เอ๊ะ! ยังไง)... เอาคะ เอา (แต่ก็ยังแอบขำอยู่)
กระเป๋า : เงินทอน 30 บาทค่า ขอบคุณค่า
.... นั่งๆไป มองวิวทิวทัศน์ไป.... เสียงกระเป๋ารถเมล์ก็พูดกับคนขับรถเป็นระยะๆ
เน่ จอดทุกป้าย นะเพ่ จอดทุกป้ายยยยย...เพ่
ยังเขียวอยู่เพ่ ไปโลด เขียวแก่ๆ เหมือนหน้านายตำรวจ ไปได้เพ่ไปได้ ......
หนูยุ้ย : โอย ขำ ฮ่าๆ
 ก็เป็นคนไม่ค่อยชอบไปไหน
กลับมาได้ 7 เดือนแล้ว สยามพาราก้อนไม่เคยคิดจะไปเดินเล้ย
รู้สึกว่า subway เมืองไทย สะอาดกว่า นิวยอร์กเยอะ ดูมีระบบ แล้วก็ปลอดภัยกว่าด้วย
(ก็อย่างว่าอะเนอะ นิวยอร์กมัน original นี่นา)
ปล. เห็นบ้านนอกอย่างนี้ ตอนอยู่ PA ข้ามไป NY บ่อยมาก จนเป็น เซียน subway ไปเลย New York subway ยุ่งยากแล้วก็วุ่นวายกว่าเมืองไทยเยอะ ไม่เชื่อก็ลองปายดูนี่
August 21 รอยตะปูแอบก๊อป Blog นี้จากเวปของน้องชาย อ่านแล้วเหมือนเป็นกระจกสะท้อนอดีตตัวเอง
*************************
มีเด็กน้อยคนหนึ่งอารมณ์ไม่ค่อยจะดีพ่อของเขาจึงให้ตะปู
กับเขา 1 ถุงและบอกเขาว่า ทุกครั้งที่ลูกรู้สึกไม่ดี โมโห หรือโกรธใคร ก็ตาม "ให้ตอกตะปู 1 ตัว" ลงไปที่รั้วหลังบ้านก็แล้วกัน วันแรกผ่านไป เด็กน้อยตอกตะปูเข้าไปที่รั้วถึง 37 ตัว วันที่ 2 และ วันที่ 3 และแต่ ละวันที่ผ่านไป ผ่านไปจำนวนตะปูก็ค่อยๆลดลง ลดลงๆ เพราะเด็กน้อย รู้สึกว่า *การรู้จักควบคุมตัวเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ* แล้ววันหนึ่ง หลังจากที่เขาสามารถ ควบคุมตัวเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น เขาเดินไปหาพ่อเพื่อบอกว่า เขาคิดว่าเขาไม่จำเป็นที่ ต้องตอกตะปูอีกแล้ว เพราะเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาสามารถควบคุม ตัวเองได้ดีขึ้น ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนแล้ว พ่อยิ้มแล้วบอกลูกชายว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ลองพิสูจน์ ให้พ่อดู ทุกๆครั้งที่ลูกสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้านที่ละ 1 ตัว วันแล้ววันเล่า เด็กชาย ก็ค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัว ๆ จนในที่สุด วันหนึ่งตะปูทั้งหมดก็ถูก ถอนออกเด็กชายดีใจมากรีบวิ่งไปบอกพ่อของเขาว่า ผมทำได้แล้วครับ ในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จ พ่อไม่ได้พูดว่าอะไร แต่จูงมือลูกของเขาไปที่รั้วนั้น แล้วบอก ลูกทำได้ดีมากทีนี้ลองมองกลับไปที่รั้วสิ *เห็นมั๊ยว่ารั้วมันไม่เหมือนเดิม* มันไม่เหมือนกับที่มันเคยเป็นก่อนหน้านี้ ลูกจำไว้นะ เมื่อไหร่ที่เราทำอะไรลงไปด้วยการใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมักจะเกิดรอยแผล เหมือนกับการ เอามีดไปกรีดหรือแทงใครเข้า ต่อให้ใช้คำว่า..ขอโทษ..สักกี่หน ก็ไม่อาจจะลบรอยแผลหรือความเจ็บปวดที่เกิดกับเขาคนนั้นได้ ลูกจงจำ คำว่า ..ขอโทษ..ไว้เสมอนะ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เรา หรือ ไม่ก็ตามนะ จำไว้อีกด้วยว่า สิ่งที่มันเกิดขึ้น รอยร้าวที่เกิดขึ้นกับเขา เขาอาจจะไม่มีวันลืมมันได้......ตลอดไป
August 12 คือหัตถาครองพิภพเมื่อวานเราตั้งนาฬิกาเพื่อตื่นให้ทันก่อนที่คุณแม่จะไปทำงาน
ทั้งๆที่มันเป็นวันอาทิตย์ แต่คุณแม่ยังต้องไปทำงานอีก !!
"แม่จ๋า ยุ้ยรักคุณแม่นะ" เราพูดประโยคนี้หลังจากที่เอาพวงมาลัยคล้องมือแม่ พร้อมกับกราบแทบเท้าผู้หญิงที่คอยให้ความรัก หล่อเลี้ยงกำลังใจเราให้เข้มแข็งเรื่อยมา
“นี่เราทิ้งแม่ไปตั้งเกือบสามปีเชียวเหรอ”
“ต่อไปนี้ยุ้ยจะไม่ทิ้งแม่แล้วนะ แม่ไม่ใช่แม่ที่ยุ้ยจะขอเงินต่อไปแล้ว ยุ้ยจะเลี้ยงแม่เอง แม่เหนื่อยมาพอแล้ว ถ้ายุ้ยเรียนจบ แม่จะต้องสบายกว่านี้ ยุ้ยจะทำทุกอย่างให้กับผู้หญิงที่ยุ้ยรักที่สุดในโลก”
แม่ลูบหัวให้พร พร้อมทั้งน้ำตาไหล เราก็น้ำตาไหลเหมือนกัน "แม่รู้มั๊ย พรของแม่ประเสริฐที่สุด"
พวงมาลัยที่ใช้ไหว้แม่ เป็นพวงมาลัยคล้องมือที่สวยที่สุด ใหญ่ที่สุดและ แพงที่สุด
เราซื้อพวงมาลัยแบบที่คนคนนึง เคยซื้อตอนที่คุณแม่เค้ายังมีชีวิตอยู่ “หากคุณแม่ของพี่เค้ายังมีชีวิตอยู่ เค้าคงจะทำอย่างที่เราทำ เค้าคงจะคิดถึงคุณแม่มาก ยุ้ยอยากให้แม่ได้เจอเค้า แต่แม่คงไม่มีโอกาส” เราได้แต่คิดในใจคนเดียว
ไม่มีอะไรที่ทำให้ภูมิใจไปมากกว่า การเป็นลูกของแม่ หนูจะเป็นคนดีอย่างที่แม่ต้องการ
|
|
|
